نقد و بررسی فیلم Detective Pikachu – کارآگاه پیکاچو

0

جدیدترین فیلم اقتباسی از دنیای بازی ویدیویی، کم‌نقص نیست اما بی‌شک یکی از سرگرم‌کننده‌ترین و منسجم‌ترین آثار سینمایی در میان هم‌رده‌های خودش است. فیلم Detective Pikachu که شخصیت‌هایش مربوط به بازی معروف پوکمون هستند، نشان می‌دهد که طلسمی در کار نیست، وقتی که سازندگان به دیدگاه صحیحی دست یابند، مخاطب به سمت  اثر جذب می‌شود. در ادامه با نقد فیلم همراه ما باشید.

محل تبلیغات شما

محل تبلیغات شما

هیچ بخشی از داستان فیلم در این بررسی فاش نشده است. اگر تماشا نکرده‌اید، می‌توانید با خیال راحت متن را مطالعه کنید.

همین چند سال پیش بود که مردم دنیا برای گرفتن پوکمون در تلفن‌های همراهشان دیوانه شده بودند! بازی پوکمون‌گو به بمب خبری تبدیل شده بود، همه درباره آن صحبت می‌کردند و البته استودیوهای فیلم‌سازی هم فرصت را غنیمت شمردند و به سراغ تولید فیلم رفتند. این بازی ذهن مردم را به طرز عجیبی تحت تاثیر قرار داده بود و حقیقتاً به عنوان پدیده‌ای در عصر نوین شناخته می‌شد. در سال 2019 مردم به اندازه آن زمان توسط پوکمون‌گو جَوزده نشده‌اند اما حالا پای این مجموعه به سینمایی هالیوود باز شده است. در فیلم Detective Pikachu به کارگردانی راب لترمن، انواع و اقسام پوکمون‌ها را می‌بینیم اما تمرکز داستانی روی شخصیت بامزه کارگاه پیکاچو قرار گرفته است. به نظرم بزرگ‌ترین مزیت این بازی که به عملکرد فیلمش کمک کرده، دور شدن آن از داستان‌محوری است. در واقع بهتر است بگوییم که جنبه داستانی ماجرا، در مقیاس کلی به اندازه فیلم‌هایی مثل «اساسینز کرید»، «توم‌ ریدر» و «وارکرفت» اهمیت پیدا نمی‌کند. یکی دیگر از نکات اساسی، این است که فیلم سعی ندارد بازسازی و تقلیدی کورکورانه باشد، بلکه دنیایی سینمایی تازه‌ای را بر اساس بازی شکل داده است.
وقتی درباره شکست فاجعه‌بار فیلم‌هایی مانند «اساسینز کرید» یا  «هیتمن: مامور 47» حرف می‌زنیم، باید به این نکته توجه کنیم که این بازی‌ها داستان غنی، پرجزئیات و فن‌بیس وسیعی دارند و گنجاندن خیلی از مسائل در فیلم، برای نویسنده و کارگردان ممکن نیست. سازندگان چنین فیلم‌هایی همواره سعی می‌کنند المان‌های بارز گِیم را وارد سینما کنند و به جزئیات و دنیای آن اهمیت دهند. به نظر می‎رسد که صرفاً آشنایی با دنیای بازی، برای تولید یک فیلم خوب و دست‌کم قابل قبول کافی نیست. نمونه‌اش همین «وارکرفت» است که کارگردانش دانکن جونز، آشنایی خوبی با بازی‌های این مجموعه داشته و یک طرفدار پروپاقرص محسوب می‌شود، با این حال یکی از بلاک‌باسترهای ناامیدکننده‌ی هالیوود را ساخته است. چنین فیلم‌هایی فقط به‌وسیله متریالی که از قبل وجود دارد، به هیچ‌وجه تبدیل به آثار خوبی نمی‌شوند، زیرا این موضوع که چه کاری با متریال انجام می‌شود، مهم است. تفاوت عمده «کارآگاه پیکاچو» با فیلم‌های قبلی، این است که به بهترین شکل از متریال بهره می‌گیرد. راب لترمن و عوامل فیلم در همکاری با کمپانی اصلی، کاملاً برای شناخت دنیای پوکمون وقت گذاشته‌اند.

 

به همین دلیل، دست نویسندگان فیلم Detective Pikachu در نوشتن داستانی عامه‌پسند (به ویژه برای نوجوانان)، و دست کارگردان در به تصویر کشیدن دنیای جالبی که در آن پوکمون و انسان در کنار هم زندگی می‌کنند، باز بوده است. البته فیلمنامه ابداً نمی‌تواند بی‌نقص باشد. معمای مطرح‌شده در آن چندان هوشمندانه و خاص نیست و شاید موفق نشود توجه مخاطب را جلب کند اما نتیجه‌ی نهایی به چیزی قابل قبول تبدیل شده. مشخصاً سازندگان می‌خواسته‌اند رده سنی کودک و نوجوان را هدف قرار دهند اما مهم‌تر از آن، فیلمی ساخته‌اند که توسط همه قابل درک است. رایان رینولدر در نقش پیکاچوی دوست‌داشتنی، فوق‌العاده و نقطه قوت فیلم به شمار می‌رود. نه‌تنها صدای پیکاچو، بلکه چهره او نیز عملکرد عالی رایان رینولدز را به تصویر می‌کشد و به او زندگی می‌بخشد. پیکاچوی رینولدز ستاره‌ی فیلم است، حتی با اینکه چهره واقعی او را نمی‌بینیم، می‌توان گفت که عملکرد بهتری نسبت به دو بازیگر دیگر یعنی جاستیس اسمیت در نقش تیم گودمن (پسری که در جستجوی پدرش است) و کارترین نیوتن در نقش دوست او، لوسی دارد! خوشبختانه در بخش CG هم کار بسیار خوبی در خلق پوکمون‌ها انجام شده اما در مقایسه همین موجودات، می‌بینید که کار انجام شده روی شخصیت پیکاچو به شکل واضحی، بسیار بهتر از بقیه پوکمون‌هاست.

فیلم کارآگاه پیکاچو 2019در بررسی فیلم Detective Pikachu به طور مستقل، می‌توان گفت که با فیلمی عالی طرف نیستیم اما در مقایسه با دیگرِ اقتباس‌های بازی ویدیویی، یک اثر خوب، مفرح و سرگرم‌کننده است. سال‌ها قبل از اینکه دنیای سینمایی مارول تبدیل به عظیم‌ترین و محبوب‌ترین مجموعه در سینما شود، فیلم‌هایی افتضاحی از روی کامیک بوک ساخته می‌شدند. می‌خواهم بگویم که بازی‌های ویدیویی همانند کامیک بوک، پتانسیل بسیار بالا، داستان‌های درگیرکننده و شخصیت‌هایی عالی دارند اما اقتباس کردن آثار چنین مدیومی در سینما، برای هیچ استودیویی آسان نیست. سال گذشته امیدمان به Tomb Raider بود، بااینکه فیلم تبدیل به یک فاجعه نشد، چندان هم امیدوارمان نکرد اما امسال «کارآگاه پیکاچو» نشان داد که می‌توان انتظارهای فیلم‌هایی بهتری از روی بازی‌های محبوب ویدیویی داشت. فهم صحیح و اشتیاق نسبت به اثر، اولین و مهم‌ترین ویژگی سازندگان یک فیلم بر اساس بازی‌ است، اگر این مورد نباشد قطعاً فیلمی عذاب‌آور ساخته می‌شود که هر دو دسته از تماشاگران (گیمر و افراد عادی) آن را نمی‌پسنددند. در مورد این فیلم می‌توان گفت که سازندگان با درک کافی قدم در راه تولید گذاشته‌اند و نتیجه برای هر دو دسته از تماشاگران، جذاب و قابل قبول است.

70%
  • نمره فیلم
توجه: کپی‌برداری و هرگونه استفاده از مطالب، فقط در صورت ذکر نام و لینک مطلب مجاز است. در غیر این صورت شامل پیگرد قانونی می‌شود
منبع آی پیرامید
مطالب مرتبط

بخش دیدگاه‌ها

avatar