نقد و بررسی فیلم US – ما

0

فیلم US به کارگردانی جوردن پیل، بر اساس دلایلی تحسین می‌شود که ربط چندانی به کیفیت اثر ندارند، چراکه از برخی جهات حتی نمی‌تواند یک فیلمِ متوسط باشد. پیل موفق شده با قرار دادنِ پیام‌ها و مفاهیمی که هالیوود این روزها برایش سر و دست می‌شکاند، فیلم خود را بالا بکشد و به لطف تبلیغات وسیع و هوشمندانه، مخاطب را مجاب کند، فیلم آن‌چنان عمیق و باارزش است که با تماشا نکردنش، چیز مهمی را از دست داده است. در ادامه با نقد فیلم همراه ما باشید.

محل تبلیغات شما

محل تبلیغات شما

در اینکه پیل با ایده‌هایی جذاب و فرامتنی دو فیلم اخیرش یعنی Get Out (برو بیرون) و US (ما) را روانه سینما کرده شکی نیست. در اینکه یک کمدین توانسته با موفقیتِ تمام به ژانر وحشت ورود کند و درون‌مایه‌هایی همچون نژادپرستی، تبعیض و فاصله طبقاتی را در فیلم‌هایش به نمایش بگذارد هم حرفی نیست. پیل با Get Out همه را غافلگیر کرد، از مخاطبان گرفته تا منتقدان، اغلب به تعریف و تمجید از نخستین اثرش پرداختند. در «برو بیرون»، پیل سعی کرد کم‌کم راز هراس‌آور و منزجرکننده‌ی یک خانواده‌ی سفیدپوست را برملا کند و نشان دهد که نژادپرستی سیستماتیک هنوز وجود دارد. در آنجا رگه‌هایی از کمدی سیاه هم وارد کرده بود که خودش دلیل دیگری بر جذابیت فیلم محسوب می‌شد. فیلم قبلی با وجود هر ضعف ریز و درشتی که بتوان به آن نسبت داد، چنان تعلیق و دلهره‌ای را به مخاطب منتقل می‌کرد که دست‌کم حس کند در حال تماشای فیلمی است که ارزش صرفِ وقت را دارد. و بی‌شک هم دارد. اما فیلم US چطور؟

فیلم US

به نظر می‌رسد «ما» نقطه مقابل «برو بیرون» است، یعنی جوردن پیل هرآنچه فیلم قبلی‌اش را به یک اثر معروف و پرطرفدار در ژانر ترسناک تبدیل کرد، دور ریخته است تا تجربه جدیدی به مخاطب تحویل دهد. از این جهت، تلاش پیل بسیار قابل تحسین است اما اثرات این تصمیم را می‌توان به وضوح بر پیکره فیلم دید. شاید ایده اصلی فیلم آن‌قدر خوب باشد که مخاطب را همراه خود نگه دارد اما موارد مهم‌تری نادیده گرفته شده‌اند. در دقایقی از فیلم حس می‌کردم، خود پیل هم نمی‌دانسته دارد چه می‌سازد، زیرا برخی صحنه‌ها بسیار غیرضروری و بی‌منطق هستند و جای دفاع ندارند. مطمئناً عده‌ای دوست دارند از لحظه‌لحظه‌ی US پیام بیرون بکشند و آن را به عنوان شاهکار به خورد مخاطب دهند! اما سوال این است که اگر کسی جز آقای جوردن پیل، این فیلم را ساخته بود، همچنان با موج گسترده‌ای از حمایت‌ها و تبلیغات مواجه می‎شدیم؟ تمایل شدید هالیوود در سال‌های اخیر، برای بزرگنمایی چنین فیلم‌هایی احتمالاً بر هیچ کس پوشیده نیست.

آدلاید ویلسون (با بازی لوپیتا نیونگو) مادر یک دختر (زورا) و یک پسر (جیسون) است، او به همراه همسر و فرزندانش به تعطیلات می‌رود اما بازگشت به ساحلی که آدلاید آنجا یک حادثه‌ی عجیب را در دوران کودکی تجربه کرده، ذهن او را پس از سال‌ها درگیر می‌کند. طولی نمی‌کشد یک خانواده‌ی دیگر که لباس‌های سرخ به تن و قیچی در دست دارند، به خانه‌ی آن‌ها حمله‌ور شوند و خود را به عنوان «آمریکایی» معرفی کنند. آن‌ها دقیقاً همان خانواده هستند، با ظاهری مشابه اما طبقه‌ای کاملاً متفاوت. فیلم‌ساز می‌خواهد نسخه‌ای پایین‌تر و رنج‌کشیده‌تر نسبت به طبقه مرفه و بی‌درد را نشان دهد. یعنی انسان‌هایی که صرفاً فرصت داشتن یک زندگی سالم و بی‌دغدغه را نداشته‌اند. بارها شاهد این هستیم که به رویداد Hands Across America در سال ۱۹۸۶ رجوع می‌شود، یعنی زمانی که آمریکایی‌ها دست در دست هم دادند و زنجیره‌ای انسانی در طول ایالات متحده تشکیل دادند تا به جنگ فقر و گرسنگی روند. در واقع هر فرد برای حضور در این زنجیره باید پولی را اهدا می‌کرد تا تمام مبالغ جمع‌شده به خیریه‌ها داده شوند. این موضوع در پایان فیلم هم تاثیرگذار است، یعنی جایی که نسخه‌های زیرزمینی، دستان یکدیگر را گرفته و همان زنجیره را تشکیل می‌دهند. این بار از طریق اتحادشان، آن حقی که ازشان سلب شده‌ است، بگیرند و اختیار زندگی خودشان را داشته باشند. طبقه‌ی پایین و نادیده‌ گرفته‌ی اجتماع از اینکه دیگران برایشان تصمیم بگیرند به ستوه آمده‌اند، روزی برمی‌خیزند و دیگرانِ خودبرترپندار را ساقط می‌کنند.

نقد فیلم US 2019

یک فیلمنامه‌ی ضعیف می‌تواند بهترین ایده‌ها و داستان‌ها را نابود کند. یعنی همان بلایی که بر سر «گیم آف ترونز» آمد اما اینجا هم، مشکل اصلی «ما» دقیقاً چنین چیزی است. فیلم همانند یک علامت سوال بزرگ است و هدفش را به‌خوبی به مخاطب نمی‌گوید، سعی دارد اوریجینال و یکتا باشد اما در نهایت شکست می‌خورد. هرچند می‌توان انواع و اقسام مفاهیم و تفاسیر را به فیلم جدید پیل نسبت داد، در نهایت تجربه خاصی برای مخاطب رقم نمی‌زند. اثری که شاید از حیث کارگردانی، سینماتوگرافی و موسیقی متن، دستاورد جدید و فوق‌العاده‌ای در کارنامه پیل و همکارانش تلقی شود اما به همان اندازه، حوصله‌سربر، بی‌منطق و قدمی رو به عقب برای این کارگردان است. بی‌شک نمونه‌ی خوبی از فیلم‌هایی است که منتقدان بخاطر دلایلی که ربطِ خیلی مستقیمی به تولید یک فیلم «خوب» ندارد، به تعریف از آن می‌پردازند. به‌ویژه که داریم درباره ژانر وحشت حرف می‌زنیم اما ترس در فیلم، به نمایش چند چهره‌ی مضحک و افرادی روانش‌‌پریش که داپلگنگرهای خود را شکار می‌کنند، خلاصه می‌شود. بگذارید حقیقت را بگویم، فیلم US چندان ترسناک نیست، سرگرم‌کننده هم نیست اما مانند Get Out من را شوکه کرد. با این تفاوت که «ما» به طرز غیرمنتظره‌ای بد بود و «برو بیرون» به طرز غیرمنتظره‌ای خوب! 

40%
  • نمره فیلم
توجه: کپی‌برداری و هرگونه استفاده از مطالب، فقط در صورت ذکر نام و لینک مطلب مجاز است. در غیر این صورت شامل پیگرد قانونی می‌شود
منبع آی پیرامید
مطالب مرتبط

بخش دیدگاه‌ها

avatar