🔱 نقد و بررسی فیلم Aquaman – آکوامن

آکوامن ستاره‌ی جدید دنیای دی‌سی !

0

جیمز وان همواره فیلمسازی متفاوت بوده که فیلم‌های اکشن و ترسناک نسبتاً شناخته‌شده‌ای را روانه سینما کرده است. او در جدیدترین تلاش خود، وارد عرصه فیلم‌های ابرقهرمانی شده و هدایت Aquaman را بر عهده گرفته. همان‌طور که انتظار می‌رفت، این فیلم برخلاف اثر قبلی دنیای DC (نسخه دستکاری شده‌ی لیگ عدالت) بسیار چشم‌نواز، تماشایی و قابل تحسین است. در ادامه با نقد و بررسی فیلم آکوامن همراه آی پیرامید باشید.

آن دسته از افرادی که با پیشینه شخصیت آکوامن در کامیک بوک‌ها آشنایی داشته باشند، می‌دانند که این شخصیت نوعی لکه ننگ و دستمایه تمسخر DC محسوب می‌شد اما اکنون پرفروش‌ترین فیلم در بین قهرمانان این کمپانی است. حالا چه اتفاقی افتاده که چنین شخصیتی، صاحب یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های کامیک بوکی چند سال اخیر شده؟ خب، این موضوع شاید بیش از یک دلیل داشته باشد! اول اینکه جیمز وان کارگردان قابلی است و هنگامی که خبر می‌رسد فیلمی را هدایت می‌کند، ناخودآگاه نسبت به نتیجه‌ی کار امیدوار می‌شویم. از طرفی جیسون موموآ در نقش آرتور کری/ آکوامن یک انتخاب کاملاً مناسب به نظر می‌رسد (او سال‌ها قبل توسط زک اسنایدر برای این نقش برگزیده شد) و همان چیزی را به شخصیت افزوده که برای حضور آن در سینما الزامی است. اما موضوعی که کاملاً واضح و مبرهن به نظر می‌رسد، درس گرفتن شرکت برادران وارنر از دستکاری و کات کردن فیلم‌هاست زیرا حداقل این حس وجود دارد که فیلم آکوامن تا حد زیادی از این خطر در امان بوده و نسخه نهایی، از انسجام کافی برخوردار است.

فیلم آکوامن 2018

اثر جدید جیمز وان، یکی از خیره‌کننده‌ترین جلوه‌های بصری در میان فیلم‌های سال ۲۰۱۸ را دارد. دنیای زیر آب تاکنون در فیلم‌های کامیک بوکی به تصویر کشیده نشده بود و از این حیث، چالش عظیمی پیش‌روی تیم طراحی و جلوه‌های بصری فیلم قرار داشت. خوش‌بختانه دنیای زیر آب و  دنیایی که از آتلانتیسی‌ها دیدیم، بسیار منحصر به فرد و زیبا است. انگار که برخی از صحنه‌های آن را از دل حیرت‌انگیزترین صفحات کامیک بوکی کنده‌اند و به پرده سینما آورده‌اند! هرچند که آکوامن در این بخش موفق بوده، در بخش فیلمنامه و روایت، ناامیدکننده ظاهر شده و انگار به جای تلاش برای داشتن فیلمنامه‌ای خوب، تمام کار روی جلوه‌های بصری و ظاهرِ فیلم انجام شده است.

جلوه‌های بصری فوق‌العاده هستند اما فیلمنامه و روایت داستان اصلاً تعریفی ندارد!

یکی از مشکلات عمده‌ی فیلم این است که مخاطب (مخصوصاً فردی که تمام تریلرها را دیده) به راحتی می‌تواند مسیر داستان و اتفاقات را پیش‌بینی کند. شاید عجیب باشد که بگویم یک فیلم ابرقهرمانی در هیچ‌کدام از لحظاتش، داستان غافلگیرکننده‌ای را ارائه نمی‌کند. می‌دانیم که آرتور یک قهرمان رانده‌ شده است که به دو دنیا تعلق دارد و می‌خواهد جایگاهش را به دست آورد، می‌دانیم که او با برادر کوچکترش اُرم درگیر می‌شود و حتی می‌دانیم که مجبور است برای کسب مقبولیت عمومی، ترایندت قدرتمند آتلانتیس را به دست آورد. البته تمام این دانستن‌ها باعث نشده که جذابیت فیلم، برای مخاطب از بین برود. برگ برنده‌ی آکوامن به تصویر کشیدن دنیایی بدیع با جلوه‌های ویژه مثال‌زدنی است که برای بسیاری از مخاطبان ناآشنا بوده و آنان را مشتاق تماشای این اثر سینمایی کرده است. آکوامن قصد ندارد تراژیک و تاریک باشد اما بیش از حد بامزه هم نیست. یعنی که فضای فیلم در محدوده‌ متعادلی قرار گرفته، صحنه‌های حماسی و احساسی جایگاه خود را دارند و صحنه‌هایی که برای مزاح با مخاطب ساخته شده‌اند، قابل قبول هستند.

فیلم آکوامن

فیلم آکوامن هم مشکلات خودش را دارد اما نسبت به تجربه‌ی عذاب‌آور و ناامیدکننده‌ی Justice League (لیگ عدالت)، ده‌ها قدم جلوتر است.

اما از نکات مثبت «Aquaman» هم نباید غافل شد. تیم بازیگری، به خوبی هماهنگ شده‌اند و همین موضوع، فیلم را در دنیای دی‌سی یکتا کرده است. جیسون موموآ در نقش آرتور کری می‌درخشد اما این درخشش بدون کمک یار و یاورش یعنی مِرا (با بازی امبر هرد) ممکن نیست. آکوامن یک قهرمان همه‌فن حریف به تصویر کشیده نشده بلکه او را فردی نشان داده که در ابتدا به دو دنیا تعلق دارد اما در هیچ کدام به یک جایگاه حقیقی نرسیده است. امبر هرد در نقش مرا، بیشتر برای زیبایی‌اش شناخته می‌شود و نه هنر بازیگری! اما در این فیلم، شخصیت مرا از آن دسته پرنسس‌هایی نیست که در مخمصه گیر بیفتد و شخص دیگری او را نجات دهد، بلکه او خودش در موقعیت‌های زیادی، نجات‌دهنده‌ی شخصیت اصلی است! پاتریک ویلسون در نقش شاه اُرم و یحیی عبدالمتین دوم در نقش بلک مانتا، دو شخصیت منفی خوب (و نه عالی) هستند. مطمئناً کمبودهای فیلمنامه باعث شده که آن‌ها قادر نباشند همه‌ی توانایی خود را نشان دهند.

فیلم آکوامن

فیلم آکوامن هم مشکلات خودش را دارد اما نسبت به تجربه‌ی عذاب‌آور و ناامیدکننده‌ی Justice League (لیگ عدالت)، ده‌ها قدم جلوتر است. این فیلم در کنار Wonder Woman (زن شگفت‌انگیز) به عنوان فیلم‌های اختصاصیِ یک شخصیت، ثابت می‌کنند که چرا لازم است شرکت وارنر قبل از تولید فیلم‌های گروهی و پرخرج، قهرمانانش را در فیلم‌های خودشان معرفی کند. این همان فرمولی است که مارول در پیش گرفت و پس از گذشت ۱۰ سال می‌توان ثمره آن را مشاهده کرد. در هر حال می‌توان از تماشای این فیلم لذت برد، آکوامن شاید به‌تنهایی بری نجات کِشتی در حال غرقِ دنیای دی‌سی کافی نباشد اما قطعاً اقدامی قابل توجه برای رساندن آن به ساحل امن انجام داده است.

3+
80%
  • امتیاز فیلم
توجه: کپی‌برداری و هرگونه استفاده از مطالب، فقط در صورت ذکر نام و لینک مطلب مجاز است. در غیر این صورت شامل پیگرد قانونی می‌شود
منبع آی پیرامید