نقد و بررسی فیلم First Man – اولین انسان

0

سفر به ماه همواره یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای تاریخ بشر شمرده می‎‌شده که البته مخالفان بدبینی هم دارد. شواهد زیادی مبنی بر واقعی بودن این سفر موجود است اما عده‌ای این موضوع را تنها توطئه‌ای بزرگ و یک دروغ رسانه‌ای بی‌سابقه برای به خاک سیاه نشاندن حکومت شوروی در آن زمان می‌دانند. دنیا تا سال‌ها بعد از جنگ جهانی دوم، به میدان نبرد شوروی و آمریکا تبدیل شده بود و فرود آمدن روی قمر زمین نیز حکم برنده شدن در دیوانه‌وارترین نبرد علمی – سیاسی را داشت. چراکه نشان می‌داد کدام کشور، لایق ابرقدرت بودن است و می‌تواند نماینده دنیا در فضا باشد. این قرعه به نام نیل آرمسترانگ افتاد و دیمین شزل در فیلم First Man سعی کرده داستان مهم‌ترین بخش‌های زندگی این مرد را به همراه مشقات و خطرات ماموریت آپولو ۱۱، به تصویر بکشد. در ادامه با نقد و بررسی فیلم همراه آی پیرامید باشید.

به نظر می‌رسد هدف دیمین شزل از ساخت زندگی‌نامه نیل آرمسترانگ، نه فقط نمایش دشواری‌های این ماموریت برای اشخاص و خانواده‌هایشان، بلکه همراه کردن مخاطب با سرگیجه، اضطراب و هراسی است که فضانورادان هنگام ماموریت داشته‌اند. رقابت ناسا و شوروی، برای انجام کاری که غیرممکن تصور می‎‌شد، باعث شد انسان نخستین قدم‌هایش را روی ماه بگذارد. فتح ماه، به اندازه فتح دنیایی جدید اهمیت داشت و نگاه انسان را به افق‌های دورتری گسترش داد. شاید روزی برسد که با چشمانمان قدم گذاشتن اولین انسان روی سیاره مریخ را ببینیم! (اگر به این موضوع علاقه‌مند هستید، سریال The First با بازی شان پن را ببینید!)

فیلم First Man چندان به اهمیتِ تاریخیِ اتفاق نمی‌پردازد. اشارات واضحی به رقابت سیاسی ِآن دوران دارد اما خواسته اصلی شزل و فیلمنامه‌نویس اثر یعنی جاش سینگر این است که در لحظات سخت و طاقت‌فرسای ماموریت کنار آرمسترانگ باشیم. آن‌ها می‌خواهند بدانیم که هیچ دستاورد بزرگی بدون تلاش و ریسک، به دست نیامده است. اگر آرمسترانگ روی ماه قدم گذاشته، بهایش را نیز با ریسک اینکه هیچ‌گاه خانواده‌اش را نخواهد دید، پرداخته است که البته در همین بخش با مقداری زیاده‌روی مواجه هستیم. اینکه فیلم بیشتر از آنچه لازم است روی دست و پنجه نرم کردن نیل و همسرش جنت (با بازی کلیر فوی) با غم و اضطراب تمرکز می‌کند و از این حیث، حوصله‌سربر و عذاب‌آور است.

 

[bs-quote quote=”اولین مرد سعی می‌کند بیشتر داستان یک دستاورد بشری باشد که از دیدگاه شخصی به نام نیل آرمسترانگ روایت می‌شود.” style=”default” align=”right”][/bs-quote]

فیلمبرداری اثر عالی است. صداگذاری‌ها با دقتی بسیار فراوان انجام شده و با دیدن آن همه لرزش و عوض شدن زاویه دوربین درون فضاپیما، می‌توان گفت که First Man در خلق صحنه‌های تنش‌آمیز و دلهره‌آور موفق است. از طرفی چهره‌ خشک و عبوسی از آرمسترانگ به تصویر می‌کشد که با فضای فیلم جور در می‌آید اما در مجموع، قابل قبول نیست. رایان گاسلینگ در یکی از معدود نقش‌‌هایی قرار گرفته که نمی‌توان او را دوست داشت. اشتباه نکنید، عملکرد او همچنان قابل ستایش است اما ارتباطی با مخاطب برقرار نمی‌کند. او را فردی ساکت و رنج‌دیده نمایش داده‌اند که همواره با خاطرات دختری که از دست داده، درگیر است و در اغلب فیلم، رابطه مناسبی با همسرش ندارد. اوج مشکلات خانوادگی را می‌توان هنگامی مشاهده کرد که آرمسترانگ مشغول جمع کردن وسایلش برای آن سفر تاریخی است اما حتی جرأت این را ندارد که با فرزندانش روبه‌رو شود.

بدون شک ساخت این فیلم، بسیار چالش‌برانگیز بوده چراکه از طرفی باید به زندگی نیل آرمسترانگ و همسرش پرداخته شود و در عین حال، لازم است که بخش فنی ماموریت به درستی روایت شود. فیلم در برقراری تعادل میان این دو بخش تا حدی موفق است اما آن را عالی و بی‌نقص انجام نمی‌دهد. «اولین انسان» سعی می‌کند بیشتر داستان یک دستاورد بشری باشد که از دیدگاه شخصی به نام نیل آرمسترانگ روایت می‌شود. اینکه او یک آمریکایی است، اهمیت چندانی ندارد زیرا هدفش را از سفر به ماه، کسب افتخار برای خودش و کشورش نیست. بنابراین حتی اثری از اهتزاز پرچم آمریکا به چشم نمی‌خورد که همین موضوع تعدادی از آمریکایی‌های میهن‌پرست را عصبانی کرد و جنجال‌هایی برای فیلم First Man به وجود آورد.

فیلم اولین انسان

فیلم First Man با وجود اینکه به اندازه‌ی دو اثر قبلی دیمین شزل، مخاطب‌پسند نیست، یکی از فیلم‌های خوب سال ۲۰۱۸ به شمار می‌رود.

نقطه اوج فیلم که رسیدن به ماه است، به زیبایی هرچه تمام‌ به تصویر کشیده شده و البته موسیقی متن تاثیرگذار جاستین هورویتز در عمق بخشیدن به این صحنه‌ها و اعتلای آن‌ها کمک کرده است. با قدم گذاشتن شخصیت‌ها روی سطح ماه، سکوت مطلق حکم‌فرما می‌شود و فقط باید نظاره‌گر شکوه اثر در بخش پایانی‌اش بود. در انتها نیز تمرکز روی آرمسترانگ قرار می‌گیرد و فیلم‌ساز سعی می‌کند به جای نشان دادن یک صحنه نمادین از رسیدن یک آمریکایی به سطح ماه که پرچم کشورش را با افتحار حمل می‌کند، حس و حال آرمسترانگ را به عنوان یک «انسان» نمایش دهد تا مخاطب قادر باشد در آن سکوت ابدی، جنبه انسانی ماجرا را درک کند. فیلم First Man با وجود اینکه به اندازه‌ی دو اثر قبلی دیمین شزل، مخاطب‌پسند نیست، یکی از فیلم‌های خوب سال ۲۰۱۸ به شمار می‌رود.

منبع آی پیرامید